پــــــــــروردگارا!
ڪسی ڪــــــــــه در دامـــــان تـــــو پناه گرفت،
طعــــــــــم بی پنـــــــاهی را نمی چشد
هر ڪس ڪه مـــــدد از تو گرفت،
بــی یـــــاور نمی ماند
آن ڪه به تو پیوست،
تنها نمی شود
خــــدایا ، ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﯽ ﭼــــــــــﻪ ﻟﺬﺗﯽ ﺩﺍﺭﺩ ڪــــــــــــــــــــه ﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ڪﻪ هیچگاه ﺍﺯ ﺳــــــــــﻮﯼ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﯿﮕﺮﺩﻧﺪ ...